وجه ارتباط آيهء تبديل با آيات قبل از آن 1 - آيهء 98 دستور مىدهد كه هنگام تلاوت قرآن ، از « شيطان رجيم « 1 » » به خداوند عالميان پناه ببرد . 2 - در آيهء 99 سلطه و سيطره شيطان مطرود ، از مؤمنانى كه امور خود را تنها به خداوند واگذار مىكنند ؛ يعنى « ايمان‌داران توكل‌پيشه » صددرصد و به طور قطع و يقين كاملا نفى شده كه هيچ‌گونه راهى بر مؤمنان كه توكل بر خدا دارند ، ندارد . 3 - و در آيهء 100 تسلّط شيطان ملعون را به كسانى كه او را دوست مىدارند و ولايت ناپاك او را پذيرفته و از توحيد سر برتافته و به وادى شرك افتاده‌اند ، منحصر كرده و از مؤمنان با توكل نفى كامل نموده است . و نتيجه اين سلطنت و ولايت شيطان بر مشركان ، همان تكذيب رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - و متّهم ساختن وجود مقدّس اوست . و اين دليل است كه شيطان بر عقول و افكار آنان مستولى شده و از روى جهل و نادانى و خطا ، صادق‌ترين و راستگوترين و با ايمان‌ترين چهرهء عالم آفرينش را به كذب و افترا ، متّهم كرده و از فرمانش سرباز مىزنند . و از يك حقيقتى كه صدق محض و حق خالص و حكمت مطلق است ، غفلت ورزيدهء و بىبهره مانده‌اند ؛ يعنى جريان « نسخ » در تشريع الهى و قرآن كريم - كتابى كه لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ . . . « 2 » - به دليل حكمت و مصلحتى است كه ما از آن غفلت داشته و محروميم و خداوند بدان آگاه است . بنابراين ، كاملا روشن شد كه مجموعهء آيات ششگانهء نحل ، از يك ارتباط بسيار ژرف و عميقى برخوردارند ، مانند اينكه اعضاى يك پيكره‌اند كه با هم آن را تشكيل داده‌اند . از اين رو حق آن است كه آيهء كريمهء تبديل ، با صراحت كامل دلالت بر وقوع

--> ( 1 ) فصلت : 42 ( از پيش روى آن و از پشت سرش ، باطل به سويش نمىآيد ، . . . ) ( 2 ) فصلت : 42 ؛ « از پيش روى آن و از پشت سرش باطل به سويش نمىآيد » .